Οι Επτά Αρχές του Leonardo da Vinci

Οι Επτά Αρχές 
του Leonardo da Vinci είναι:

1. Curiosita - Ακόρεστη περιέργεια στην προσέγγιση της ζωής και αδιάκοπη αναζήτηση της συνεχούς μάθησης.

2. Dίmostrazione - Η δέσμευση να δοκιμάζετε τη γνώση μέσα από την εμπειρία, την επιμονή, η διάθεση να μάθετε από τα λάθη σας.

3. Sensazione - Η συνεχής βελτίωση των αισθήσεων, ιδιαίτερα της όρασης, ως μέσου αναζωογόνησης της εμπειρίας.

4. Sfumato (Στην κυριολεξία «ανεβαίνοντας όπως ο καπνός») - Η διάθεση να προσεγγίσουμε την ασάφεια, το παράδοξο και την αβεβαιότητα.

5. Arte/Scίenza - Η ανάπτυξη της ισορροπίας μεταξύ επιστήμης και τέχνης, λογικής και φαντασίας. Η σκέψη και με τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου.

6. Cοrporalita - Η καλλιέργεια της χάρης, της αμφιδεξιότητας, της φυσικής κατάστασης και της ισορροπίας.

7.  Cοnnessione - Η αναγνώριση και η εκτίμηση της σύνδεσης μεταξύ όλων των πραγμάτων και των φαινομένων.

Η συστηματική σκέψη.

(απόσπασμα από το βιβλίο 

"ΣΚΕΨΟΥ ΟΠΩΣ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ")

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (15 Απριλίου 1452 - 2 Μαΐου 1519)

ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμονας που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης.

Θεωρείται αρχετυπική μορφή του Αναγεννησιακού καλλιτέχνη, Homo Universalis και μια ιδιοφυής προσωπικότητα.
Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του βρίσκονται η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, υπήρξε ακόμα σημαντικός εφευρέτης και επιστήμονας, με σημαντική συνεισφορά στην ανατομία, και την αστρονομία.

Ο γνήσιος έρωτας είναι - θες δε θες - πιστός!

... Γιατί οι άνθρωποι, ακόμα και οι πιο έξυπνοι, παντρεύονται ή γενικά ζευγαρώνουν τόσο συχνά με πρόσωπα εντελώς ακατάλληλα; 

Ποιος είναι ο λόγος που επιλέγεις να αποτύχεις στον έρωτα με κάποιον, όταν όλοι οι τρίτοι γύρω σου, προέβλεπαν εξαρχής την αποτυχία σας;

Η πρώτη εύκολη απάντηση, που μας έρχεται στα χείλη είναι πως ο έρωτας είναι τυφλός.

Ο έρωτας λένε, δεν έχει να κάνει με τη λογική.

Ερωτευμένοι βαριά - ιδίως κατά τη νιότη - με τον ίδιο τον έρωτα, αφήνουμε τον ποθητό άνθρωπο, ως ορισμένο μοναδικό πρόσωπο, σε δεύτερο πλάνο.

Πρώτα ο έρωτας για τον έρωτα, μετά ο έρωτας για το πρόσωπο, το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Λαχταρούμε τόσο να βυθιστούμε στην αισθηματική ατμόσφαιρα και στο σενάριο ενός ειδυλλίου, που δε χάνουμε καιρό για να εξετάσουμε προσεχτικά ποιος είναι πράγματι αυτός που αρχίζουμε να ερωτευόμαστε.

Αν είναι δηλαδή όντως εκείνος που αγαπάμε.

Λίγα ελκυστικά χαρακτηριστικά είναι υπεραρκετά να πυροδοτήσουν καρδιά και σώμα. 

Για τα υπόλοιπα, τον πρώτο τουλάχιστον καιρό, θα αναλάβει η φλογισμένη φαντασία του πόθου να κάνει τις αναγκαίες προσθήκες, τις αναγκαίες επιδιορθώσεις.

Άραγε δίχως τούτη τη φλογισμένη φαντασία του πόθου, πόσους όντως ερωτεύσιμους θα ανακαλύπταμε γύρω μας;

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς πως τα ψεύδη του έρωτα περνούν στην αρχή απ’ τη μαγεία, τη γοητεία και την ποίηση, την έκσταση κι εκείνη την υπέρβαση των ορίων σου, των ορίων ζωής και θανάτου.

Να όμως που οι άνθρωποι συχνά ζευγαρώνουμε με πρόσωπα που, από χέρι, καταδικάζουν τη γοητεία σε απογοήτευση.

Οι άνθρωποι διαλέγουν πρόσωπα ακατάλληλα να σχετιστούν και, ακόμα συχνότερα, να παντρευτούν. 

Είναι όμως πάντα ο τυφλός έρωτας που οργανώνει τη ζημιά;

Πολλοί καταφεύγουν στη επίφαση του έρωτα. 

Στα κλισαρισμένα επεισόδια και στις ασφαλείς ρυθμίσεις σχέσεων. 

Ήρεμα και κανονικά θα αγαπούν μέχρι να απομείνουν κι οι ίδιοι ένα ασφαλές κλισέ του εαυτού τους. 

Φτιάχνουν λοιπόν ερωτική σχέση και γάμο με άνθρωπο που δε συνταράσσει, ώστε να μη διαταράσσει τον κόσμο τους. 

Το προτιμούν.

Όλα μετρημένα και ζυγισμένα με κριτήριο κάποια επίφαση σιγουριάς. 

Ώστε να μπορούν και να χωρίσουν εύκολα. Ώστε να μπορούν να φύγουν. 

Για να μην πονέσουν φριχτά αν εγκαταλειφθούν, για να ξεχάσουν κατόπιν εύκολα, και πιο πολύ, για να είναι σε θέση γρήγορα να αναπληρώσουν. 

Για να μπορούν να είναι πολυγαμικοί και να μη χάνουν ευκαιρίες για νέες μικροπεριπέτειες.

Ο γνήσιος έρωτας είναι - θες δε θες - πιστός, ενώ εκείνοι προτιμούν να λένε πως έχουν εμπειρίες. 

Η φανταχτερή ποσότητα εις βάρος της ακριβής ποιότητας ήταν πάντα για τον κόσμο ένα δίλημμα. Όχι, όχι… δε θα προσφέρουν τον εαυτό τους στον άλλον, γιατί δε θέλουν να χάσουν τον εαυτούλη τους.

Δε φεύγουν όμως πάντα όπως ονειρεύονται.

Τις πιο πολλές φορές δένονται για τα καλά σε μέτριες σχέσεις, σε μέτριες συγκινήσεις.

Παραμένουν σε μια υποτονική, «λίγη» σχέση, που κατά βάθος περιφρονούν, όπως περιφρονούν και την αδυναμία τους…

Είναι απίστευτο, αλλά οι περισσότεροι, δε ζούμε. 

Προσπαθούμε μόνο να μην πεθάνουμε.

"Ο Παλιάτσος και η Άνιμα"

Μάρω Βαμβουνάκη

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και καθρεφτίζουν όλα όσα μοιάζουν κρυμμένα.

Όμως εκτός από την ικανότητα να λάμπουν, τα μάτια έχουν και άλλη ιδιότητα: λειτουργούν σαν καθρέφτης για τον άλλο.

Και αντικατοπτρίζουν όποιον τα θαυμάζει.

Έτσι, αν η ψυχή εκείνου που τα κοιτάζει είναι σκοτεινή, θα βλέπει πάντα την ασχήμια του.

Γιατί, όπως όλοι οι καθρέφτες, τα μάτια επιστρέφουν στον καθένα την αντανάκλαση του προσώπου του.

~P. Coelho

Η προδοσία είναι για Πάντα

Η προδοσία είναι για Πάντα, 

γιατί σε αλλάζει για Πάντα.

Γιατί σου κλέβει παντοτινά την αθωότητα.

Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

απόσπασμα από το βιβλίο

 "Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ", 

της Μάρως Βαμβουνάκη

..................................

Στενή Σχέση - Η Μεγάλη Πρόκληση

Οι πιο έντονες σχέσεις είναι αυτές με μεγαλύτερη διάρκεια.

Οι δρόμοι μας ενώνονται, και για ένα διάστημα μοιραζόμαστε το ταξίδι, συμπορευόμαστε.

Αυτές τις συναντήσεις, όταν είναι βαθιές και σημαντικές, μου αρέσει να τις ονομάζω Στενές Σχέσεις, Σχέσεις Οικειότητας.

Δεν αναφέρομαι στη στενή σχέση ως συνώνυμο της ιδιωτικής ή της ερωτικής ζωής. Δεν μιλάω για το κρεβάτι ή τους ερωτικούς συντρόφους, αλλά για όλες τις σημαντικές επαφές μας.

Μιλάω για τη σχέση ανάμεσα σε φίλους, αδελφούς, γυναίκες και άντρες, που το βάθος της μάς επιτρέπει να σκεφτούμε κάτι που μάς πάει μακρύτερα από το κοινό παρόν.

Οι στενές σχέσεις έχουν ως σημείο αναφοράς την ιδέα να ξεφύγουν από την επιφάνεια, και είναι αυτή ακριβώς η αναζήτηση του βάθους που τους δίνει τη σταθερότητα, για να διατηρηθούν και να αντέξουν στον χρόνο.

Όπως έλεγε ο Καρλ Ρότζερς:

"όταν διακρίνω την πλήρη αποδοχή σου, τότε και μόνο τότε μπορώ να σου δείξω την πιο τρυφερή, την πιο δημιουργική, την πιο ευάλωτη πλευρά μου."

Η Στενή Σχέση μού επιτρέπει, όπως καμία άλλη, την Απόλυτη Έκφραση Αυθεντικότητας.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των σχέσεων, είναι ο Σεβασμός στην Ατομικότητα του Άλλου.

Οι ομοιότητες μάς φέρνουν κοντά.

Οι διαφορές μάς επιτρέπουν 

να επωφελούμαστε από τη σχέση μας.

Τρεις πλευρές του ανθρώπινου δεσμού, σαν τα τρία πόδια ενός τραπεζιού, πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα όσα αποτελούν μια στενή σχέση

ΑΓΑΠΗ

ΕΛΞΗ 

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

Για να έχουμε μια στενή σχέση
είναι απαραίτητο

 να μ'αγαπάς, να μ'εμπιστεύεσαι 
και να σου αρέσω.

ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

 Αγάπη, Εμπιστοσύνη και Έλξη 

ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ.

απόσπασμα από το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι 

"Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ"

Ο έρωτας είναι όλη η ζωή της γυναίκας (Osho)

 Ο έρωτας είναι όλη η ζωή της γυναίκας.

Για τον άντρα, δεν είναι έτσι.

Για τον άντρα, ο έρωτας είναι πολλά πράγματα...

Θέλει να γράψει ποιήματα, όχι επειδή είναι ερωτευμένος, θέλει να ζωγραφίσει, όχι επειδή είναι ερωτευμένος.

Η ζωγραφική έχει τη δική της αξία, που είναι διαχωρισμένη από τον έρωτα.

Κουρασμένος από τη ζωγραφική, από τη μουσική, θέλει να ερωτευτεί, σαν ένα είδος λησμονιάς.

Αυτή είναι η ξεκούραση του.

Βλέπεις τη διαφορά:

Ο έρωτας του άντρα είναι τόπος ξεκούρασης.

Όταν κουράζεται από τον κόσμο, από χίλια δυο πράγματα, θέλει να μπει μέσα στη γυναικεία ενέργεια και να εξαφανιστεί μέσα στη ζεστασιά της.

Να θυμάσαι όμως:

Ο έρωτας είναι βασική ανάγκη για τον άντρα, για να ξεκουραστεί και να μπορέσει να κάνει τα άλλα πράγματα που κάνει.

Δεν είναι σύμπτωση το ότι τόσοι πολλοί μεγάλοι επιστήμονες, ποιητές, μύστες, ήταν ανύπαντροι.

Έπρεπε να παραμείνουν ανύπαντροι, επειδή η απαίτηση της γυναίκας είναι απόλυτη αγάπη και πλήρης δέσμευση, ενώ εκείνοι δεν μπορούν να διαλέξουν τη γυναίκα στη θέση της ζωγραφικής.

Αυτό είναι αδύνατον!

Θα προτιμούσαν να διαλέξουν τη ζωγραφική και να αφήσουν τον έρωτα τους να υποφέρει...

Τίποτα δε συμβαίνει τυχαία στη ζωή σας.

Οι άνθρωποι και τα γεγονότα 

δεν εμφανίζονται χωρίς λόγο στη ζωή σας.

Η γέννηση και η εξέλιξη των σχέσεών σας, 

δεν οφείλονται στην τύχη ή στην ατυχία.

Αυτό συμβαίνει γιατί το προκαλεί μια δύναμη.

Αυτή η δύναμη μάς συνδέει όλους.

Είναι η αιτία για το αν θα συναντηθούν 
οι δρόμοι μας ή όχι.

Προκαλεί αυτά που νιώθουμε 
και το πώς συμπεριφερόμαστε.

Και είναι αυτή που καθορίζει 
αν θα γεννηθεί η αγάπη.

Αν κατανοήσετε αυτή τη δύναμη

και τη διαμορφώσετε συνειδητά,
θα μαγνητίζει στη ζωή σας ακριβώς 

τους ανθρώπους και τις καταστάσεις
που επιθυμείτε.

Ruediger Schache

"ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΓΝΗΤΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ"

Το μόνο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή είναι μια αγκαλιά

"Το μόνο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή είναι μια αγκαλιά.

Μια κίνηση τόσο αρχαία όσο η ανθρωπότητα, που σημαίνει πολύ περισσότερα από τη συνάντηση δύο σωμάτων.

Μια αγκαλιά σημαίνει ότι δε με απειλείς, δε φοβάμαι να βρεθώ κοντά σου, μπορώ να χαλαρώσω, να νιώσω σαν στο σπίτι μου, με προστατεύουν και κάποιος με καταλαβαίνει.

Η παράδοση λέει ότι, κάθε φορά που αγκαλιάζουμε κάποιον πρόθυμα, κερδίζουμε μια μέρα ζωής.

Σε παρακαλώ, αγκαλιασέ με"

"Αλεφ", Paulo Coelho

Aleph, by Paulo Coelho

Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα

Ο άνθρωπος είναι καμωμένος από συγκρούσεις.

Η αρμονία που αποτελεί προϋπόθεση αλλά και στόχο, η ωριμότητα, δύσκολα πετυχαίνονται στην πράξη.

Αν τα αντίθετα στο σύμπαν - στο εξαίσιο πέρασμα της ημέρας στη νύχτα, του χειμώνα στο καλοκαίρι, της βροχής στον ήλιο, της φουρτούνας στη νηνεμία-, όλα τα διαφορετικά συνταιριάζουν υπέροχες συμφωνίες, στις συμπεριφορές μας και στα συναισθήματά μας συνεχώς γρονθοκοπούνται.

Ο πόλεμος με τον μισητό, μειονεκτικό εχθρό-εαυτό επιζητά αφορμές να μεταφέρει την οργή του, την πίκρα του, την απογοήτευσή της αδυναμίας του έξω.

Την αυτοτιμωρία, που αισθάνεται πως διψά, τη μεταφέρει σε τιμωρία κατά του άλλου.

Για άλλη μια φορά, να ρίξει το φταίξιμο μακριά, σαν ασθένεια μολυσματική, σαν βρώμικο ρούχο, να γλιτώσει απ' την αυτομορφή και τη φριχτή ενοχή.

Και όσο πιο απλός και αγαθός είναι ο απέναντι, τόσο θα του θυμώνει, όπως θυμώνουμε με τον καθαρό καθρέφτη μας, όταν κοιτάμε και μας στέλνει πίσω, ως είδωλο, ένα τέρας.

Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά, που μας φτιάχνουν καθρέφτη, χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν τίποτα εξαιρετικό.

Μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, τη λάμψη που έρχεται από μέσα τους.

Κάποιοι αναζητούν να πλησιάσουν τέτοια πρόσωπα, να καθρεφτιστούν, και κάποιοι τρέχουν μακριά τους, συκοφαντώντας τα, μέσα στο μυαλό τους έστω, για δικαιολογία.

απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη

"Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"

Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης

"Αν στέρηση είναι να μην έχω αυτό που επιθυμώ, ανικανοποίητο είναι να έχω μεν αυτό που επιθυμώ, αλλά να μη μου προσφέρει τη γεύση που περίμενα να μου προσφέρει.

Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική.

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου.

Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα, τις απανωτές απογοητεύσεις - όχι απ αυτά που δεν έχεις, αλλά απ' αυτά που έχεις - δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.

Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.

Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη.

Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις.

Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει.

Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε.

Ακόμα κι η ψυχή, διά της απωλείας της κερδίζεται.

Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή γι αυτό κι η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. 

Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκεις αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάς, προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο.

Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας.

Λέγεται πως μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη."

απόσπασμα από το βιβλίο της
κας Μάρως Βαμβουνάκη

"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης"

Μπρίντα

Ένα κείμενο της Παράδοσης, άγνωστου συγγραφέα, λέει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να υιοθετήσει δύο στάσεις:

να χτίζει ή να φυτεύει.

Οι χτίστες μπορεί να χρειαστούν χρόνια για το έργο τους, κάποτε όμως τελειώνουν αυτό που χτίζουν. 

Τότε σταματούν και περιορίζονται στους ίδιους τους τοίχους τους.

Όταν ολοκληρώνεται το χτίσιμο, η ζωή χάνει το νόημά της.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που φυτεύουν.

Μερικές φορές, οι καταιγίδες και οι εποχές τούς προκαλούν προβλήματα και σπάνια ξεκουράζουνται.

Σε αντίθεση όμως με τα κτίρια, ένας κήπος δεν σταματά ποτέ να αναπτύσεται. 

Και, παρόλο που απαιτεί την προσοχή του κηπουρού, του δίνει παράλληλα τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του σαν μια μεγάλη περιπέτεια.

Οι κηπουροί αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, γιατί ξέρουν ότι, στην ιστορία του κάθε φυτού βρίσκεται η δημιουργίας όλης της γης.

Brida - Paulo Coehlo

ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ

Πριν από πολλά χρόνια, οι χοροί μεταμφιεσμένων ασκούσαν πάνω μου ποιητική γοητεία. 

Όταν με πήγαιναν στα bal d’ enfants του παγωμένου Φεβρουαρίου, όπως τα έλεγαν παλιά στα Χανιά, όταν χανόμουν σε ταινίες, μουσικές ή νουβέλες για τις παράδοξες τούτες γιορτές, κατακυριευόμουν απ’ τη σαγήνη μιας ιλιγγιώδους δυνατότητας: η δυνατότητα να γίνεις για λίγο άλλος είναι μια ελευθερία απόλυτη!

Οι χοροί μεταμφιεσμένων, ρωγμή άλλου τόπου, ονειρικού, αμφίβολου όσο και πιθανού, πρόσφεραν την ευχέρεια να βιώσεις δίχως ενοχές, δίχως ντροπή ό,τι ψεύδεσαι, εκείνο που ονειρευόσουν να είσαι. 

Να φορέσεις το προσωπείο, που σου εξιδανικεύει το πρόσωπο. 

Σήμερα έχασαν την αίγλη τους και όταν σπανίως μασκαρεύονται οι άνθρωποι, αυτό δεν έχει καθόλου απ’ την παλιά έξαψη. 

Ντύνονται, μηχανικά σχεδόν, γιατί είναι έθιμο, για να διασκεδάσουν κάπως αλλιώς, γιατί το απαιτεί μια κοσμική πρόσκληση. 

Ο ποιητικός βυθός της μεταμφίεσης έχει στερέψει.

Λέω πως τούτη η αλλαγή δεν είναι ασύνδετη από τον τρόπο που πια λειτουργούμε.

Η σύγχυση ταυτότητας και η επισημοποιημένη υποκρισία των ρόλων, η μειωμένη προσωπικότητα, η απουσία κέντρου ζωής, και η θεμιτή, η σχεδόν επιβεβλημένη διπλοπροσωπία για να επιβιώνεις κοινωνικά, για να αντέχεις τον εαυτό σου, έχουν κάνει τη μεταμφίεση μια καθημερινή κοπιαστική και αγχώδη ρουτίνα. 

Προς τι λοιπόν να ονειρεύεσαι μια πρόσκληση σε τέτοιους χορούς; 

Το να σε ελκύει να μεταμφιεστείς και να το σχεδιάζεις με λαχτάρα προϋποθέτει ότι γνωρίζεις ποιος είσαι. 

Για να γίνεις συνειδητά άλλος, πρέπει να γνωρίζεις πρώτα, συνειδητά, ποιος όντως είσαι. 

Πώς αλλιώς θα ξεχωρίσεις το "άλλος";

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ