What A Wonderful World - Louis Armstrong

Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα

Ο άνθρωπος είναι καμωμένος από συγκρούσεις.

Η αρμονία που αποτελεί προϋπόθεση αλλά και στόχο, η ωριμότητα, δύσκολα πετυχαίνονται στην πράξη.

Αν τα αντίθετα στο σύμπαν - στο εξαίσιο πέρασμα της ημέρας στη νύχτα, του χειμώνα στο καλοκαίρι, της βροχής στον ήλιο, της φουρτούνας στη νηνεμία-, όλα τα διαφορετικά συνταιριάζουν υπέροχες συμφωνίες, στις συμπεριφορές μας και στα συναισθήματά μας συνεχώς γρονθοκοπούνται.

Ο πόλεμος με τον μισητό, μειονεκτικό εχθρό-εαυτό επιζητά αφορμές να μεταφέρει την οργή του, την πίκρα του, την απογοήτευσή της αδυναμίας του έξω.

Την αυτοτιμωρία, που αισθάνεται πως διψά, τη μεταφέρει σε τιμωρία κατά του άλλου.

Για άλλη μια φορά, να ρίξει το φταίξιμο μακριά, σαν ασθένεια μολυσματική, σαν βρώμικο ρούχο, να γλιτώσει απ' την αυτομορφή και τη φριχτή ενοχή.

Και όσο πιο απλός και αγαθός είναι ο απέναντι, τόσο θα του θυμώνει, όπως θυμώνουμε με τον καθαρό καθρέφτη μας, όταν κοιτάμε και μας στέλνει πίσω, ως είδωλο, ένα τέρας.

Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά, που μας φτιάχνουν καθρέφτη, χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν τίποτα εξαιρετικό.

Μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, τη λάμψη που έρχεται από μέσα τους.

Κάποιοι αναζητούν να πλησιάσουν τέτοια πρόσωπα, να καθρεφτιστούν, και κάποιοι τρέχουν μακριά τους, συκοφαντώντας τα, μέσα στο μυαλό τους έστω, για δικαιολογία.

απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη

"Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"

Για σκέψη και στοχασμό...

Το καθημερινό θάρρος έχει ελάχιστους μάρτυρες...

Το καθημερινό θάρρος 
έχει ελάχιστους μάρτυρες.

Αλλά το δικό σου 
δεν είναι λιγότερο υπέροχο, 

επειδή δεν χτυπά ένα τύμπανο
μπροστά σου

και το πλήθος δεν φωνάζει
 το όνομά σου.

Το σώμα φωνάζει...αυτό που σωπαίνει το στόμα!

Η ασθένεια είναι μια σύγκρουση,

μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής. 

"Bach"

Πολλές φορές ...

•  Το κρυολόγημα "στάζει", όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.
• Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.
• Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.
• Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.
• Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.
• Ο πονοκέφαλος καταθλίβει, όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.
• Η καρδιά χαλαρώνει, όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.
• Οι αλλεργίες συμβαίνουν, όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.
• Τα νύχια σπάνε, όταν απειλούνται οι άμυνες.
• Το στήθος σφίγγει, όταν η υπερηφάνεια σκλαβώνει.
• Η πίεση αυξάνεται, όταν ο φόβος φυλακίζει.
• Οι νευρώσεις παραλύουν, όταν το εσωτερικό παιδί τυραννάει.
• Ο πυρετός θερμαίνει, όταν οι άμυνες εκρήγνουν τα όρια της ανοσίας.
•  Τα γόνατα πονούν, όταν η υπερηφάνεια σου είναι "άκαμπτη".
• Ο καρκίνος σκοτώνει, εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; 

Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, 

θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

 Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:

Ο δρόμος προς την ευτυχία
 δεν είναι ευθύς.

Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

φανάρια, που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα, που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις:

ένα ανταλλακτικό, που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ, 

μια ισχυρή μηχανή, που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ, 

μια καλή ασφάλιση, που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ,

άφθονο καύσιμο, που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ' όλα,

έναν έμπειρο οδηγό, που ονομάζεται ΘΕΟΣ.

Nelson Torres, Doctor στη Ψυχιατρική (UCV)

και ειδικός σε ψυχο-νευρό-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα